سرگیجه‌گرفتنِ حاصل از حمله‌ی بی‌امان پرسش‌های بی‌پاسخ در مورد چیستی و هدف زندگی‌های‌مان بدل به بخشی جدایی‌ناپذیر از تجربه‌ی روزمره‌ی ما شده است. ما در حالی رویاروی امواج کوبنده‌ی بی‌معنایی و پوچی ایستاده‌ایم که هر دم پاهای خود را برای مقاومت کردن سست‌تر از قبل می‌یابیم. عکاسی در پساآرمان‌شهر تلاشی است برای این‌که از دریچه‌ی دوربین دو هنرمند بزرگ تاریخ عکاسی، رابرت فرانک و دایان آربوس، تاریخ سالیانی را از نظر بگذرانیم که بخش بزرگی از سرگیجه‌های هرروزه‌مان برآمده از دگرگونی‌های عظیم به‌وقوع پیوسته در آن است، دهه‌های 1950 و 1960 ایالات متحده‌ی آمریکا. این کتاب در پی آن است تا نشان دهد که چگونه آربوس و فرانک، هر یک جداگانه، همچون فردی ایستاده در ساحلِ دریایی که در آن امواج کوبنده کشتی‌ای را در خود فرو می‌بلعند، با آگاهی یافتن بر عجز مطلق خود در مقابل فاجعه‌ی پیش‌ رویشان، تسلیم در مقابل این فاجعه را به عنوان تنها گزینه‌ی ممکن پذیرفتند؛ و این چنین عکاسی خود را بدل به ابزاری ساختند برای ثبت صادقانه‌ی وضعیت بشری که با کنار نهادن هرگونه توهم آرمان‌گرایانه‌ای باید به جهان پساآرمانشهری قدم نهد، به این امید که شاید در دل طوفان دوباره ردی از امید بیابد.

کشفِ مناسبت‌های میانِ زبان و تصویر، بی‌تردید در مرکز پژوهش‌های معاصرِ عکاسی قرار دارد و رهسپاری به آن، نه از

هميشـه شـکاف عميقـی ميـان عکاسـی خبـری و عکاسـی هنـری وجـود داشـته اسـت. رسـانه، برخـلاف هنر بـا واقعيت و آنچـه رخ داده سـروكار دارد. هـر چنـد كـه ابزارهـای دیجيتال و نرم افزارهـای ویرایـش باعـث شـده كـه مرزهـای حقيقـت نسـبت بـه هميشـه مبهم تـر و اسـتانداردهای این حرفه نسـبت بـه قبـل ضعيف تـر شـوند. امـا ایـن حرفـه، مجبـور اسـت بـه حقيقـت احتـرام بگـذارد و از دسـتکاری آن بـرای جذاب تـر شـدن اجتنـاب كند.

در عکاسی، روشی برای مطالعات اجتماعی روش¬های مختلف گنجاندن عکس به¬ عنوان مؤلفه‌ای اصلی در مطالعات علوم اجتماعی ارائه شده است. نویسندۀ کتاب عکس را جزء لاینفک تحقیقات علوم اجتماعی در نظر گرفته و از عکاسی تحقیقاتی همچون روشی برای پژوهش در جامعه بهره برده است. نویسنده در این کتاب روش¬های کارآمد برای انجام عکاسی تحقیقاتی و مزایا و معایب روش-های پیشنهادی خود را بیان کرده است. او در بخشی از کتاب به چگونگی رعایت اصول اخلاقی استفاده از عکس در تحقیق اشاره کرده و صفحاتی را به بیان موضوعات حقوقی و موانع قانونی استفاده از عکس در مطالعات اجتماعی اختصاص داده است تا بتواند مسیر روشنی را برای استفاده از این کتاب در اختیار عکاسان و محققان علوم اجتماعی قرار دهد.

هنگامی که برای نخستین‌بار با این کتاب روبرو شدم، به‌سرعت دریافتم که این اثر، اثری فراتر از یک کتاب تاریخی ساده در زمینه عکاسی است. نویسنده کتاب، تنها به بیان تکنیک‌ها و مهارت‌های لازم جهت ثبت عکس نپرداخته بلکه به عمق معنایی و فلسفی عکاسی هم پرداخته است؛ جایی که علم و هنر با هم تلاقی می‌کنند و تصاویری خلق می‌شود که نه تنها سوژه بلکه اندیشه عکاس نیز متجلی می‌کنند.

این کتاب به شرح وقایع و موضوعاتی می‌پردازد که در مسیر زندگی حرفه‌ای یک عکاس رخ داده است. محتوای کتاب از لحنی ساده و داستانی برخوردار است و نویسنده با روایت خاطراتی که در طول زمان پیرامون حرفه و هنر عکاسی برایش پدید آمده تلاش کرده به شرح وقایعی بپردازد که به واسطه اختلاط میان زندگی، هنر و حرفه او در مسیرش پدیدار شده‌اند. او تجربیات زیسته‌ای را مطرح کرده است که معمولا برای هر یک از اهالی هنر به گونه‌ای رقم می‌خورند اما اغلب ناگفته باقی می‌مانند.